amencer en azuis

Os teus beizos senlleiros estarrícanme en laparadas de intenso delirio e profundas andrómenas. E todo porque esquecín tomar as pastillas. Pero hai quen non ten este tipo de xustificación: quen día trás día bota a sua singular imaxinación a pacer nos eidos do blogomillo. Refírome aos moitos blogues persoais que abundan pola rede galega. Unhas enigmáticas obras de non sense nas cuais o verdadeiramente fascinante non é o contido, senón o misterio que envolve aos motivos que levan a unha persoa humana e galega a perder o tempo en caralladas semellantes. O relativo anonimato que garante a rede anímanos a moit@s a expor as ideas que moitas veces non podemos ou non queremos dicir á cara. No caso da caste de blogueir@s de que estou a falar hoxe esa tendencia é á inversa. Agachándose baixo un seudónimo botan á rede pensamentos que quizais non lle interesen a ninguén... Pero iso amiguiños nunca o saberemos porque están camuflados baixo presuntuosos disfarces de intimismo intelectual e de grandes doses de hormonas.
Exemplos desta irritante raza blogueira son Abril e Revoluçao, Levitando no meu cosmos de dianas e Paraxe do incordio. Poderíamos citar moitos mais dentro deste xénero dominado por mulleres noviñas universitarias e sensibles; pero non é en absoluto necesario porque visto un, vistos todos. Desde os nomes, que son sempre como de novela francesa dos anos 60 até ese vicio de escribir posts en segunda persoa.
Botemos un ollo, por exemplo, a Noite Subsahariana. Nada máis entrar pensaríamos que se trata de un blogue de unha estudante de Filosofía ou calquer outra carreira significada polas suas amplas saídas profisionais. Os seus posts pseudoliterarios inundan un mar de comentarios de admiradores, amigos, rapaces que procuran moza pola rede. O que se diga no post non é o importante, a esencia de postear son os comentarios que che vaian deixar tan crípticos como o post e que como este agachan detrás frustración sexual. Agradécense os posts curtiños, fáciles de comentar, sobre temas próximos como o cobertor (grande tema de debate).
O mellor de todos, a quen eu adoptaría como neta é a Mariña de Allegue. Unha nena ben rebulideira e que nos deslumbra coa sua obra artística. Síntome identificada con ela cando pon esas fotos do estropajo. Pero tamén me gustan as suas frases que, en teoría, teñen que ver coa imaxe. Admiro o seu exhibicionismo kamikaze, ese xeito de amosar a sua arte. Esa valentía de sair "al ruedo" de internet despregando o seu catálogo que non ten nada que envexar ao de persoeiros tan significados como Miguel Temprano.
O meu consello para estas rapariguiñas é que botedes un mozo que vos meta en cintura, pero que non sexa como o de De catro a catro.